Tools
Login
You are here: Αρχική » Το σχολείο » Καθηγητές » Ενημέρωση Καθηγητών » Ομιλία για την Εθνική αντίσταση
Κυριακή, 24 Σεπ 2017

Ομιλία για την Εθνική αντίσταση

Ενημέρωση Καθηγητών Τετάρτη, 25 Νοέμβριος 2009 21:05

 

 

Ακολουθεί η Ομιλία.

Αξιοσέβαστοι πατέρες, κύριε Υπουργέ, κ. Νομ., κ. Δήμ., αξιότιμοι φορείς του τόπου, κυρίες και κύριοι,

Υπάρχουν μέσα στη ζωή των λαών μερικές ημερομηνίες κρίσιμες. Είναι ορόσημα και είναι σταθμοί. Ορόσημα που στήθηκαν για να σημαδεύουν τις επιδόσεις τους, όπως τα τρόπαια.
Στον ίσκιο τους σταματά για λίγο την πορεία του μέσα στο χρόνο ένας λαός, να πάρει λίγο ανάσα και να συνεχίσει. Οι σταθμοί αυτοί είναι συγχρόνως αφετηρίες για νέα ξεκινήματα στη ζωή των λαών, σε μια ζωή που είναι μεγάλη και που δε μετριέται με τα χρόνια όπως η ζωή των ατόμων, αλλά με τους αιώνες, όπως η ζωή της Γης. Και πορεύεται δημιουργώντας την Ιστορία του.


Καλούμαστε σήμερα να θυμηθούμε μια ηρωική στιγμή, τιμής και περηφάνειας, την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, την πιο σημαντική ως τότε, πολεμική ενέργεια κατά του Άξονα στη χώρα μας. Και μαζί της, να τιμήσουμε την Εθνική Αντίσταση όλου του ελληνικού λαού στην περίοδο της Κατοχής, όλους εκείνους που αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν ή έπεσαν ηρωικά.
Για την Ελλάδα, η αντίσταση, συναντώντας την ψυχική ετοιμότητα του λαού, ξεκίνησε από τις πρώτες μέρες της ξενικής κατοχής με πολλούς τρόπους και πολλές μορφές και ρίζωσε, αρχικά με ατομικές και αργότερα με ομαδικές και συντονισμένες προσπάθειες.


Ήταν τα μεσάνυχτα της 25ης Νοεμβρίου του 1942 όταν οι αντάρτικες δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ σε συνεργασία με τις συμμαχικές δυνάμεις του Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής ξεκίνησαν την επιχείρηση καταστροφής της γέφυρας του Γοργοπόταμου, επιχείρηση που στέφτηκε  με απόλυτη επιτυχία και με ελάχιστες απώλειες από την πλευρά των ανταρτών.
Δύο μέρες αργότερα οι Ιταλοί έγραψαν τον αιματηρό επίλογο προχωρώντας σε άνανδρα αντίποινα. Παρόλα αυτά, ο απόηχος της ανατίναξης έφτασε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η σημασία της, αναγνωρίστηκε από τους καταχτητές και υμνήθηκε από τους συμμάχους μας, καθώς απέκοψε μια από τις αρτηρίες ανεφοδιασμού του Ρόμελ και διευκόλυνε τις επιχειρήσεις των συμμάχων στο μέτωπο της Αφρικής. Επιπλέον, ενίσχυσε το ηθικό των Ελλήνων και δημιούργησε τη βεβαιότητα πως, ενωμένοι πετυχαίνουν πολλά στον αγώνα υπέρ του Εθνικού συμφέροντος.
Οι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης δε δίστασαν να επιλέξουν μια στάση ευθύνης, πέρα από κάθε φανατισμό σε μια υποδειγματική πράξη εθνικής ομοθυμίας κατά του φασισμού.

Σήμερα, 67 χρόνια μετά, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έχει και αδιαμφισβήτητη συμβολική αξία. Ο σύγχρονος κόσμος, είναι ένας κόσμος γεμάτος ανασφάλεια, τυφλή βία, ανισότητες και αδικία.
Ζούμε, εργαζόμαστε, κινούμαστε σ? ένα χώρο στον οποίο κάποιες φορές πολλοί από μας θέλοντας να αντιδράσουν εκφράζουν πλέον ελεύθερα την ιδεολογία τους, τις αμφισβητήσεις τους. Και μάλιστα, ανάμεσα στα σύμβολα της νεανικής  αντίστασης συναντάμε δυστυχώς, κάποιες φορές το σημείο έκφρασης του ναζισμού, τον αγκυλωτό σταυρό του Χίτλερ κι ακούμε για νεοναζιστικές οργανώσεις.
Κι όμως δεν μας χωρίζουν παρά μόνο λίγες δεκαετίες από τότε που στη χώρα μας υπέφεραν από όλους αυτούς που πίστευαν στην ιδεολογία που εξέφραζε το σύμβολο αυτό. Τα γεγονότα λοιπόν δείχνουν, ότι, όσο η μνήμη αδρανοποιείται, τόσο η βία και τα σύμβολά της έρχονται να κυριαρχήσουν.

Για αυτόν τον λόγο η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης και αντίστασης. Μνήμης για αυτούς που αγωνίστηκαν για τη δική μας ελευθερία και αντίστασης απέναντι σε καθένα  που θέλει να μας κάνει να ξεχάσουμε, ή  να μην μάθουμε και να   ταυτίσουμε το καλό με το κακό, το δίκαιο με το άδικο, τις αξίες με το απόλυτο μηδέν.
Και αν η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου ήταν τότε πράξη ανάγκης κατά του φασισμού μπορούμε να πούμε ότι ακόμη πιο επιτακτική είναι σήμερα η ανάγκη αντίστασης ενάντια σε κάθε μορφή φασισμού, κάθε μορφή λησμονιάς και παθητικής αποδοχής. Όραμα τότε κοινό μια Ελλάδα ελεύθερη, χωρίς εξαρτήσεις, με ισοτιμία και κοινωνική δικαιοσύνη. Οράματα τώρα κοινά παραμένουν η ελευθερία, η ισοτιμία, η εθνική αξιοπρέπεια. Και αν οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες με εκείνης της εποχής, αξίζει η ευαισθητοποίηση και η αντίσταση σε όποιες σύγχρονες απειλές συντελούν στο να εκμηδενιστούν οι ανθρώπινες αξίες και να μεταλλαχτούν οι λαοί σε απρόσωπους πληθυσμούς.

Όλα τα παραπάνω μπορούμε να πούμε πως συνοψίζονται στο απόσπασμα από το γράμμα-ντοκουμέντο που βρέθηκε στην τσέπη ενός νεκρού Ιταλού στρατιώτη που σκοτώθηκε στην επιχείρηση του Γοργοπόταμου, γράμμα απελπισίας και παράκλησης στο Θεό:

   "Ο Θεός να δώσει, αν είναι και σκοτωθώ, το πτώμα μου να πέσει στα χέρια του εχθρού. Έτσι μόνο υπάρχει ελπίδα να δουν το φως της δημοσιότητας αυτά τα λόγια μου και να ακουστούν? Είμαι ένας άνδρας 28 χρονών. Το όνομά μου δεν έχει καμιά σημασία?  Ξεκίνησα κι εγώ κάποτε με φλογερές φιλοδοξίες και με ωραία όνειρα  και ξύπνησα ένα πρωί διορισμένος με τη βία, ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ και ΔΗΜΙΟΣ από τον αρχηγό της φασιστικής Ιταλίας ... Σαν σκαθάρια, αλίμονο, και σαν ποντίκια, φέραμε τη δυσωδία και την πανώλη παντού όπου μας στείλανε. Οι φρικαλέοι εντούτοις ηρωισμοί μας, με τη βροχή του υπερίτη στα κορμιά των αθώων, με τη χάλαζα των οβίδων στα κεφάλια των άοπλων ?, έγιναν το μισητό σύμβολο ? του φασισμού.
    Έτσι εμείς όλοι ?, που ποτέ δε σκεφτήκαμε να παραστήσουμε τους πολεμιστές και τους ήρωες, αλλά που απομείναμε στη βάση της ψυχής μας άνθρωποι και Χριστιανοί, εμείς όλοι που καταριόμαστε τη μοίρα μας, γιατί μας έταξε να ζήσουμε την περίοδο αυτή της απερίγραπτης ? καταπτώσεως, έναν μόνο πόθο χαϊδεύουμε και μία ελπίδα τρέφουμε: Να εξοντωθεί και να πέσει ο ? φασισμός με τον ηρωικό πρωταρχηγό και τους γενναίους ιππότες του. Να πέσει επιτέλους απέξω, αφού εμείς οι ίδιοι, που πάσχουμε και ντρεπόμαστε, που τραβούμε τα πάνδεινα και πεινάμε, που σκοτωνόμαστε και ατιμαζόμαστε, που έχουμε χάσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και εμφανιζόμαστε από το χυδαίο φασισμό χωρίς ανθρωπιά, δεν είμαστε άξιοι και ικανοί να τους γκρεμίσουμε από τα μακάβρια βάθρα τους ?
    Απ? έξω ας έρθει η σωτηρία... Μέσα από τον τάφο που θα μου σκάψουν με γενναιοψυχία χέρια ηρωικών Ελλήνων μαχητών, εκπέμπω με αγωνία προς όλη την ανθρωπότητα το απελπισμένο  SOS του λαού μου. Και είθε η φωνή μου να δονήσει σαν αστροπέλεκο τον αιθέρα και ν? ακουστεί ως τα πέρατα του κόσμου?"

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΜΙΑΣ ΜΟΡΦΗΣ, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΡΙΚΗ?


Σας ευχαριστώ

 

Μαρία Χατζηπαναγιώτη - Φιλόλογος

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 28 Νοέμβριος 2009 11:28

Προσθήκη σχολίου

Προσθέστε το μήνυμα σας.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ποιος είναι Online

Έχουμε 79 επισκέπτες συνδεδεμένους